10 numeRo !

Direkt olarak konuya girmek istiyorum. Yazacak pek bişey yok zaten, herkesin bildiği, herkesin başına gelen olaylardan bir tanesi …
İşyerindeki ürünlerin fotoğraflarını çekmek için bi fon a ihtiyacım vardı, bu fon u fotoğrafçılardan almak pahalıya mal olucaktı bu bi gerçek. En iyisi ne olur diye düşündüm. Bi perdeciden veya kumaşçıdan bi kumaş alıp, onu çıtalara germek. Eminönün de perde satan bi yer ararken bi tabela ilişti gözüme, iç bi sokakta, pasaj içinde bi perdeci. Hemen gittim, sık dokunmuş, mat, beyaz bi kumaş istedim. Daha önce başlarına çok geldiği için söylediklerime hiç şaşırmadan, ne için kullanıcaksınız dedi satıcı, fon olarak kullanıcam dedim, tamam fotoğraf için genelde saten veriyorum ben dedi ve kumaş topunu çıkardı. Eni 2,20 Boyu 3,0 Metre olucak şekilde kesti ve kumaşı aldım. Okuyanlar büyük ihtimal, “başlığı yanlış atmış heralde, fotoğraf dersleri vericek bu arkadaş” diyodur.

Aradan bi kaç gün geçtikten sonra kumaş için çıta yaptırmaya Galata’da bi marangoza gittim. İstediğim şeyi anlattım, çokta zor değil, 4 tane çıta uçlarından birbirine eklenicek. Tamam yapalım dedi, beşe on u önce bi güzel rendeledi, o arada ben telefonla konuşmak için dışarıya çıktım. Ben telefonla konuşurken, adamın elini bi bezle sarıp dışarıya doğru koştuğunu gördüm. Kestim dedi. İlk başta beş on u kestiğini, bittiğini anlatmaya çalışıyo sandım fakat arkasından yanında çalışan arkadaşı panikle dışarı çıkınca parmağını kestiğini anladım. Beyoğlu Göz Hastanesi yakın olduğu için oraya gitmek için hızlı hızlı yürümeye başladılar. Kendimi suçlu hissettiğim için o üzgünlükle peşlerinden gittim ve hastaneye girdik. Ben o hastaneyi sadece Göz hastanesi sanıyodum fakat Dahiliye, Üroloji falanda var. 3 yada 4. kata çıktık, Genel Cerrah ın kapısını çaldılar, açmaya çalıştılar, kilitli … Açan yok … Hemen yanında Üroloji bölümünün kapısı açık olduğu için, kafalarını uzatıp kapısı kilitli olan doktor beyin nerde olduğunu, acil bi durum olduğunu söylediler. Durum gerçekten acil. Marangoz makinesinin en ufak kesiğini bile düşünmek istemiyorum. Üroloji de ki arkadaşlar doktor toplantıda dedi. Marangoz un arkadaşı “ama acil” dedi, Taksim İlkyardım Hastanesi ne gidin dediler … Belki onlar normal karşıladı ama ben resmen dondum. Parmak kesik, göremedim belki çok derin bi kesik değil ama acil bi durum ama doktor toplantıda. 2. bi doktor ? Yok … Bu şu demek oluyo arkadaşlar, doktorun hastanede olup olmadığından emin olmadan, sakın elinizi, ayağınızı, kafanızı götünüzü kesmeyin. Kimse bakmaz size, götsüz gezersiniz. Bu ülkede bişeyin şekle girmesi için, illa birilerinin parmağının kesilmesi ve bi daha dikilememesi, birilerinin ihmalden ölmesi gerekir. He yanlış anlamayın sakın, siz tamam bu uğurda kendimi feda edicem, yeterki herşey düzene girsin falan gibi bişey söylemeyin. Birinin parmağı kopucak, o kişi televizyonlara, gazetelere çıkıcak. Gazete yada televizyon devlete, devlet hastanelerine, hesap sorucak, sonra özürler dilenicek, telafi edilmeye çalışılıcak, Genel Cerrah görevden alınıcak, herşey pür dikkat yapılıcak … Siz öyle sanın … Siz unutulucaksınız, sizi sadece kütüphanede gazetede bişeyler arayanlar merak edip cıx cıx cıx diyerek bakıp hatırlayacak. Hastanelerdeki vurdum duymazlık devam edicek, insanlar ölücek, insanlar sakat kalıcak … Bu, sadece iyi olduğu bilinen bi hastanede geçen 5 dakikalık bir olay. Hastanenin kapısı o kadar kalabalıkki, herkes derdine çare arıyo ve ben eminim ki o kalabalığın içinde Cerrah Bey’in toplantıdan çıkıp hastaneye teşrif etmesini bekleyen insanlarda var.
Marangozla arkadaşı koşarak çıktılar, benim gideceğim yerde onların gittiği tarafta olduğu için bi süre izledim. Taksiye binmediler, otobüs durağına doğru koşuyolardı … Yanlarına uğradım, özür dileyip benim işimi yapamayacağını söyledi, ben özür dilerim, o kadar üzgündüm, o kadar utanmıştım ki doğru düzgün yüzüne bakmadan tarif ettiği marangoza gittim, işimi yaptırdım. Gittiğim yerdeki usta, parmağını kesen ustanın en az 15 gün çalışamayacağını söyledi…

Devletim, Sevgiler …